Ik praat met mijn hondje. Tijdens het uitlaten van mijn hond viel me op – althans in mijn buurt in Rotterdam – dat veel mensen , net als ik – hardop praten tegen hun hond. In de categorie :”ze zullen wel denken ” hoor ik omstanders al eenzaamheid vermoeden, vooral omdat ik inmiddels een bejaarde vrouw ben, maar men heeft toch juist een hond waarmee er contact is? Of is intermenselijk contact superieur aan interspecies contact ?
Gevalletje antrocentrisme ! De mens als maat van alle dingen.
De hond is al zo lang onze reisgenoot. Een moeder van een iraanse vriendin was een keer over uit Iran en wij togen met haar naar Delft om daar een kerk te bekijken . Daar stonden we naar een groot glas in lood raam te kijken. Het was Willem van Oranje met naast hem zijn hondje.
Toen al ! hoorde mijn vriendin haar moeder mompelen. Het was inderdaad al vele eeuwen geleden. Het was leuk dat het haar direct opviel en wij het niet eens meer opmerkten.
In het islamitisch geloof is een hond onrein. Ik sprak niet veel woorden farsi echter ik verstond wel “sak goeb niest” (een hond is niet ok) Waarop ik voortaan steevast reageerde met “sake goebe”. Later keken we samen naar de tv en er was reclame van de bierbrouwerij, waarbij een druppel bier de weg naar de bek van een vechthond vond, die um met smaak inslikte .
We zaten naast elkaar te kijken en schoten toen tegelijk in de lach.
Later is deze moeder in de kor ‘an gaan grasduinen en kwam tot de conclusie dat het wel meeviel met dat onreine imago van de hond. Na haar overlijden in 2016 zochten haar dochters samen haar spullen uit. Tussen haar spullen vonden ze een klein beeldje van een hondje. De beslissing was snel gemaakt : dat hondje moest naar mij ter nagedachtenis aan hun moeder. Een speciaal dierbaar aandenken, wat op een ereplekje in mijn huis staat.
wordt vervolgd
